De snelheid en druk van deze tijd

Dat we in een tijd leven vol hectiek, snelheid en (sociale) druk, is vast iets herkenbaars voor je. Er moet zoveel. Nu willen we ook vaak heel veel (dus helpt het misschien om af en toe wat minder veel te willen), maar er moet ook gewoon van alles. Het huishouden, werken, misschien voor kinderen zorgen, misschien sporten (in iedergeval genoeg bewegen), gezond eten, sociale contacten onderhouden… er is van alles op te noemen waar we de hele dag druk mee zijn. Als we goed in ons vel zitten en lekker bezig zijn, kunnen al deze activiteiten energie geven en dan zijn veel dingen ‘zo gepiept’. Je zit in een bepaalde flow en veel dingen gaan een beetje vanzelf.

Totdat het verdriet om de hoek komt kijken. Als je geconfronteerd word met ‘vers’ verdriet, of als je al heel lang te maken hebt met ‘oud’ verdriet dat in je systeem aan het rond-spoken is, dan kan het zomaar zijn dat je deze snelheid en druk van de maatschappij niet meer vol kunt houden. Dan is het allemaal teveel. Dan gaat het te snel. ‘Vers’ verdriet kan al je energie en aandacht opslurpen. Je hebt al je innerlijke en fysieke kracht nodig om met het verdriet om te kunnen gaan. ‘Oud’ verdriet kan ook heel veel energie kosten, maar dan meer onbewust. Op de achtergrond. Je denkt er niet zoveel aan, het is niet zo aanwezig, maar op de achtergrond is er een proces gaande dat toch energie kost en eigenlijk aandacht wil. Als je naast deze processen dan ook nog alle andere ballen hoog moet houden, dan ligt het op de loer dat je instort. Door bijvoorbeeld een burn-out. 

Een ander aspect van de snelheid en druk in deze maatschappij, is dat verdriet niet meer zo’n duidelijke plek heeft. Vaak lijkt het alsof we vooral moeten doorgaan. Doorgaan, doorgaan, doorgaan. Hup, sterk zijn, er weer tegenaan. Even slikken en weer verder. Zo efficiënt mogelijk.  Misschien een pilletje erin, veel koffie, de boel onderdrukken, misschien een goed gesprek met iemand, en dan alles afsluiten. En weer doorgaan. Hoe kan verdriet, dat ruimte en tijd nodig heeft (en zachtheid en troost en empathie), een plek krijgen in een maatschappij die vaak zo opgejaagd is? Het is erg moeilijk voor verdriet om een plek in te nemen. Om er te mogen zijn. Om de moed te hebben, om er te mogen zijn. Het verdriet kijkt toe vanuit haar schuilplaats en denkt: laat maar. Ik blijf wel hier.

En qua social media? Het is niet leuk om verdriet te laten zien. Soms komt dit wel voor, en dan lees je allerlei steunbetuigingen en begrip (net als dat er bij rampen en bepaalde sterfgevallen vaak bloemen en knuffels worden neergelegd). Dat is mooi om te zien, dan staat men er duidelijk even bij stil. Maar ook dit heeft een vluchtig karakter. Het onderwerp is al gauw ‘off topic’ en dan komen mensen er meestal niet meer op terug. Daarnaast is social media niet de beste plek om het over verdriet te hebben met bekenden. Het is aardig bedoeld als iemand via de social media vraagt of je nog verdrietig bent (na een bepaalde gebeurtenis), maar het heeft toch een ander effect dan wanneer iemand echt naast je zit. Non-verbaal kan er zoveel meer contact zijn. Juist het contact zonder woorden kan veel troost geven. Woordeloze troost.

Hopelijk kun je in deze tijd waarin alles soms wel erg snel gaat (en vluchtig is), toch de ruimte vinden om verdrietig te zijn. Desnoods door je verdriet te parkeren en het later weer op te pakken. Hoe je dat doet, daar kom ik later op terug in een ander blog. 

Voor nu wens ik je toe, dat je jezelf niet teveel op laat jagen of onder (sociale) druk laat zetten. De tijd kunnen we niet stil zetten. Onszelf wel. Misschien dat het je lukt om soms even stil te gaan staan en ruimte te maken voor de binnenkant van jezelf. De buitenkant komt dan later wel weer.

©2020, Hanneke Huibers