Alleen maar even ZIJN

Soms ben je na een verlies ontregeld. Je bent helemaal ‘van de leg’ en kan niet meer goed nadenken. Het lukt niet meer om je te voegen in een dagelijkse routine. Het lukt niet meer om jezelf bij elkaar te rapen en over te gaan tot de ‘doe-modus’. Je zit maar te zitten en er komt niks uit je handen.

Dit kan je overkomen na een verlies. Het kan je ook overkomen als je jezelf ‘verliest’, bijvoorbeeld als je depressief bent. Alles overkomt je, de wereld spoelt als een golf over je heen en het lukt je niet meer om het roer vast te pakken. Of het lukt je wel, maar het roer lijkt kapot.

Er is van alles wat kan helpen op zo’n moment.

Vele adviezen buitelen over elkaar heen als je op internet gaat kijken.

Als je een boek of tijdschrift openslaat, lijkt het ene advies nog wijzer dan het andere.

Tips van papier, tips van anderen, tips die in je hoofd vechten om wie gelijk heeft.

Soms werkt het bevrijdend om alle tips en adviezen te laten varen.

Zie ze gaan, daar op hun mooie opgepoetste boten. Vaarwel tips, goede reis adviezen.

Wie weet ‘tot later’, als ik jullie zelf een keer op kom zoeken.

Eerst eens even tijd voor niks. Tijd om te ZIJN. Niks meer, niks minder.

Tijd om buiten te gaan zitten op een bankje of stoel.

En dan? Proberen om te voelen. Om waar te nemen. Dat is alles.

De wind die je wang aait. De zon die je huid verwarmt. Het rommelen in je buik.

Het felle licht aan je ogen. De trein die langsrijdt in de verte.

De vlinder die voorbij fladdert zonder zich te herinneren waar ze net is geweest.

Laat de wereld in de verte maar even de wereld zijn.

Laat alles maar razen, laat alles maar denderen, laat alles maar ten onder gaan.

Daar hoef je je nu even niet druk om te maken.

Als je er niet meer zou zijn, dan raasde alles met dezelfde snelheid verder.

Maar je bent er wel.

Je leeft.

Je ademt.

Je voelt.

En voor dit moment hoeft er even niks anders, dan er alleen maar te ZIJN.

Zo kun je langzaam, stap voor stap, contact maken met wie je al bent.

Jezelf.