Niks mis met afleiding

Misschien ken je het wel…

Als je een verlies hebt meegemaakt en je merkt na verloop van tijd dat je veel aan het tobben bent (waarbij je misschien allerlei gevoelens voelt sluimeren die hun best doen om aandacht te krijgen), dan probeer je afleiding te zoeken. Dit geldt trouwens niet alleen als je een verlies hebt meegemaakt, het kan ook van toepassing zijn op allerlei vormen van stress of zorgen in jezelf.

Die afleiding kun je vinden in heel veel verschillende dingen, bijvoorbeeld: tv kijken, eindeloos op je smartphone blijven plakken, ongezonde dingen eten (snaaien), eindeloos blijven sporten, gamen, veel online shoppen, je volledig focussen op een bepaalde bezigheid en daar grenzeloos in op gaan (zoals bijvoorbeeld puzzelen of je huis schoonmaken), het leren van een nieuwe taal, enz.

Allerlei manieren om je hersenen af te leiden. Om maar niet echt te hoeven voelen wat je voelt.

Is daar iets mis mee? Nee… Afleiding kan heel welkom zijn, soms helpt het je door een moeilijke tijd heen. Soms is de stilte té confronterend en kun je het nauwelijks aan om naar je eigen gedachten en gevoelens te luisteren. Zoek dan ook vooral de afleiding op, als je merkt dat je daar behoefte aan hebt.

De enige kanttekening die ik hierbij plaats, is deze:

Weet dat afleiding iets verhult, iets maskeert. Je voelt zelf heel goed aan wanneer een bepaalde bezigheid ‘normaal’ is, of wanneer je het voornamelijk aan het doen bent om maar afleiding te vinden. Je weet zelf vaak heel goed dat je bepaalde gedachten of gevoelens aan het verhullen en wegduwen bent. Deze verhulling is niet erg, alleen kan het in je nadeel werken als je het te lang volhoudt. Want als je voortdurend afleiding zoekt, dan wil dat eigenlijk zeggen dat er iets in jezelf is wat je niet wilt zien/voelen. Je kunt daar prima een tijd voor weglopen, dat kan zelfs heel nuttig zijn. Maar als je dat te lang doet, dan bouw je een interne spanning op die heel groot is. Dan kun je niet meer goed tegen de stilte. Dan kun je eigenlijk niet meer goed tegen jezelf.

Het is niet al te best als je op den duur niet meer goed tegen jezelf kunt. Als je niet meer in staat bent om de rust en de stilte in jezelf te vinden. Als je voortdurend ‘op de vlucht’ bent. Dat gaat zich vroeg of laat tegen je keren, in de vorm van bepaalde klachten (zowel fysiek als psychisch). Daarom is het zinnig om na verloop van tijd iets te doen met de gedachten/gevoelens waar je voor wegloopt. Puur om ervoor te zorgen dat je uiteindelijk weer in rust en vrede bij jezelf kunt zijn, zonder dat je afleiding nodig hebt. Dan kan de innerlijke spanning langzaam verdwijnen en dan kun je jezelf weer in de ogen kijken. Dan kun je het weer uithouden met jezelf, zonder prikkels van buitenaf.

En tot die tijd?

Zoek afleiding als je wilt. Sport, kijk tv, luister muziek, bel vrienden op, game, leer nieuwe dingen, ga helemaal op in een bepaalde hobby of in je werk… Zie dit alles als een geweldige overleef-strategie. Want als dit is wat je momenteel nodig hebt om de dagen door te komen, dan is dat helemaal goed. Accepteer dat je afleiding nodig hebt en ga daar dan ook helemaal in op.

En die sluimerende gedachten en gevoelens? Laat die maar even. Die trekken vanzelf aan de bel. Die vertrouwen erop, dat er een dag komt waarop je wél in staat bent om naar ze te luisteren. Niet vandaag, niet morgen, maar ergens in de toekomst. Als je weet dat het juiste moment is gekomen.